Laatste blog 😢

Zoals velen van jullie weten is het corona virus iets dat zich momenteel over de hele wereld heeft verspreid. AFS internationaal heeft daarom beslist dat het voor de veiligheid van alle studenten beter zou zijn als we allemaal terug keren naar ons thuis land… Hoewel ik dit absoluut niet tof vind, snap ik wel dat het misschien gewoon beter is voor mezelf. Er is ook een positieve kant! Jullie hoeven me allemaal niet meer te missen, hoewel bezoek nu niet echt welkom is in deze quarantaine tijden… Maar over waaien aan een raam is nog niets gezegd 😉

Mijn laatste blog… Dit betekend officieel het einde van deze geweldige ervaring. Het is een vreemd gevoel om terug naar huis te gaan. Mijn emoties zijn op het moment een grote warboel. Zoals jullie je wel kunnen voorstellen, zijn er veel traantjes gevallen voor mijn vertrek, maar ook zelfs nog op het vliegtuig… Langs de ene kant ben ik gelukkig dat ik terug naar huis ga en jullie allemaal weer terug kan zien en vastpakken (als ik mag van Maggie natuurlijk). Toch ben ik ook wel een beetje verdrietig omdat ik een deeltje, van wat mijn leven was geworden, moet achterlaten… Een deeltje van mij zal hier toch altijd wel blijven ronddwalen.

De afgelopen 7 maanden heb ik vaak de vraag gekregen: “Wat ga je daar doen? De school gaat je daar niets bij leren” En dat klopt inderdaad. Op school vlak, moet ik eerlijk toegeven, ben ik meer achteruit dan vooruit gegaan 😉 Maar op andere vlakken ben ik harder gegroeid dan ik had gedacht. Als je besluit om een jaar “op je eentje” naar de andere kant van de oceaan te gaan, kom je jezelf wel eens tegen. Zelf heb ik kanten van mezelf ontdekt die ik niet wist dat ze bestonden, zowel positief als negatief. Wat ik zeker ook weet is dat ik sterker uit deze maanden ben gekomen op verschillende vlakken en daar ben ik trots op.

Het is momenteel een minder toffe situatie, maar ik begrijp dat dit voor iedereen zo is… Hoewel ik nu 4 maanden vroeger naar huis moet, ben ik wel al blij met de ervaring die ik heb gehad. Het is misschien niet een jaar geweest, maar toch heb ik geweldige plaatsen gezien en mensen ontmoet die ik voor altijd in men hart zal bewaren. Als ik terug kijk naar alles dat ik hier heb gedaan en hoe hard ik ben gegroeid op verschillende vlakken, kan ik met zekerheid zeggen dat dit de beste beslissing was die ik ooit heb gemaakt.

Nederlands… die taal gaat terug even wennen zijn. Na 7 maanden bijna alleen Engels en Spaans, moet ik toegeven dat het Nederlands me af en toe tekort schiet… Mijn excuses dus moesten er veel spellingsfouten staan in deze en alle voorgaande blogs. Ook mijn naam zal opnieuw wennen worden… “Hoezo?” vragen velen van jullie zichzelf waarschijnlijk af. Wel een doffe “e” zoals op het einde van mijn naam, vinden ze hier moeilijk om uit te spreken. Geloof me, ik heb de eerste maand men best gedaan het ze aan te leren, maar heb het uiteindelijk toch opgegeven… Ik ben dit jaar dus door het leven gegaan met de namen Net, Nettie of Gringa. Als ik dus niet op Nette reageer een van de volgende maanden, moet je misschien eens een van deze proberen ;).

Dank u aan iedereen die me heeft gesteund en geholpen. Natuurlijk een speciale dank aan mama en papa om mij deze kans te geven!

Ik hoop dat jullie allemaal genoten hebben van de blogs en mijn avonturen hier. Als ik jullie zie zal ik er waarschijnlijk nog veel meer vertellen.

De Dominicaanse Republiek zal voor altijd in mijn hart zitten. En ik ben ook van plan zo snel mogelijk terug te komen eens alles terug normaal is.

Tot straks,

Nette